Pinkstertentoonstelling

Ieder jaar wordt er in de Agnus Dei Kerk in Aalst-Waalre van mei tot september een tentoonstelling georganiseerd van werkstukken van kerkleden en andere belangstellenden. Er wordt ieder jaar een thema gekozen, waarop de deelnemers één of meer werkstukken creëren. Die werkstukken variëren van tekeningen, schilderijen, foto's tot textiele werkvormen. Dit jaar is het onderwerp: VERBONDENHEID. In tegenstelling tot voorgaande jaren heb ik mijn bijdrage al klaar. De bovenstaande is daar een voorbeeld van.
Het is een reeks pentekeningen die ontstaan is door wat ik aantrof in de Manteling tussen Oostkapelle en Domburg. Daar liggen namelijk een aantal oude landgoederen. Bij één van die landgoederen heeft men zo'n drie eeuwen geleden een beukenhaag aangelegd om het stuivende duinzand tegen te houden. Jarenlang werd de haag netjes onderhouden, maar op den duur werden de kosten toch te hoog. De haagbeuken zijn toen uitgegroeid tot bomen met grillige vormen. Er staan er meer dan honderd op een rij. Het grappige is, dat zich ook eikenbomen tussen de haagbeuken hebben genesteld. Soms staan ze zo dicht op elkaar, dat ze om en in elkaar vergroeid zijn. Een schitterend symbool van verbondenheid.

"De Verdieping"

Ik lees dagelijks en meestal met veel plezier het dagblad "Trouw" en daarvan met name de bijlage "De Verdieping".
Vandaag las ik met aandacht een drietal artikelen.
Allereerst een interview met Amerikaanse Daisy Khan, de initiatiefneemster van Park 51, het islamtische gemeenschapscentrum dat vlak bij Ground Zero moet komen.
 Ik ben erg geïnteresseerd in de gedachtenwereld van wat ik liberale moslims zou willen noemen.
Wat zij zegt klinkt mij als muziek in de oren: zij gelooft in de waarden die de islam vertegenwoordigt en wijst de verdraaide, gecorrumpeerde vormen van de sharia af.
Het belangrijkste zijn voor haar de principes die daar achter liggen: het bevorderen van leven, godsdienstvrijheid, een goed gezinsleven, welvaart, intellectuele onafhankelijkheid en menselijke waardigheid.

Vervolgens een column van Ger Groot, waarin hij de film "Incendies" bespreekt.
Deze film speelt zich af in een niet nader aangeduid land in het Midden Oosten waar zich een verschrikkelijke burgeroorlog afspeelt waarvan wij flarden zien.
Hij komt net als ik tot de conclusie dat de auteur van het toneelstuk een  moderne tragedie heeft willen schrijven.

Dat lukt misschien wel in het theater waar het stuk oorspronkelijk voor was geschreven.
In de bioscoop zit echter de constructie de beelden in de weg.
Dat ben ik geheel met hem eens, want ook mij achtervolgden de gruwelijke beelden in de film dagenlang.

Tot slot bespreekt Belinda van de Graaf de film "Silent Souls".
Ik was haar dankbaar voor haar benadering van de film, maar blijf het toch een troosteloos verhaal vinden uit een cultuur die mij totaal vreemd is.

Filmclub "Plaza Futura"

Ik neem deel aan een filmclub in Plaza Futura in Eindhoven.
Vandaag kregen wij een Russische film te zien: "Silent Souls" van Aleksei Fedorchenko.
Na de dood van zijn vrouw Tanya, vraagt Miron aan zijn collega Aist om hem te helpen afscheid van haar te nemen volgens de rituelen van de Merja cultuur.
We zien vervolgens dat de beide mannen de vrouw afleggen volgens die oude traditie.
Daarna gaan ze met haar lichaam onderweg op een lange tocht met de auto, waarbij zij vergezeld worden door twee vogeltjes in een kooi.
Onderweg slaan zij een fikse voorraad hout in.
Uiteindelijk komen zij bij een meer en hier richten zij een brandstapel op waarop het lichaam van de vrouw wordt verbrand.
Op de terugweg maken ze ook nog contact met twee jonge prostituees.
De film eindigt ermee dat zij met auto en al in de Wolga storten.
Ik weet niet goed raad met deze film.
Hij zegt dus zicht te geven op een vreemde cultuur, die van de Merja's die ooit in de Oekraïne woonden maar opgingen in de Russische cultuur.
Ik begrijp echter de boodschap van de filmer niet, behalve hij dat hij ons confronteert met vreemde gebruiken en die weergeeft in soms schokkende beelden.
Hij bevestigt mij ook in het idee, dat Russen maar merkwaardig mensen met een diepe neiging tot melancholie zijn.