Filmhuis "Plaza Futura" in Eindhoven

Afgelopen vrijdag zag ik deze film in de nieuwe filmzaal van het filmhuis.

Het is een mooie zaal met een groter scherm en een betere geluidsinstallatie.

Het was opnieuw een hevig aangrijpende film, maar bovendien ook een ingewikkelde film met maar liefst drie verhaallijnen.

Die verhaallijnen gaan over drie hoofdpersonen:

- een schooljongen, Elias
- zijn vriend, Christian
- en een ontwikkelingsarts, de vader van Elias
Het thema van de film is mijns inziens het wel of niet kiezen voor geweld.

Elias lijdt onder het geweld op school.
Hij wordt getiranniseerd door een grotere jongen en weet geen weerstand te bieden.
Christian, die nieuw is op de school, kiest echter zijn partij.
Hij leert de belager van Elias een gewelddadig lesje.

De vader van Elias wordt bij zijn werk in Afrika ook geconfronteerd met de afgrijselijke gevolgen van geweld.
Hij kiest echter onverdroten voor het helpen van zijn medemensen.
Hij kan hierbij echter niet voorkomen dat een gewonde krijgsheer die zijn hulp heeft ingeroepen, wordt gelyncht door de bewoners van het vluchtelingenkamp.
Bij een bezoek aan zijn gezin in Denemarken wordt hij ook daar geconfronteerd met geweld.
Hij vecht echter niet terug en laat een poosje later aan zijn kinderen en Christian zien, dat hij niet bang is voor de geweldenaar maar niet gelooft in een krachtdadige oplossing.

Christian is het daar echter niet mee eens en wil de geweldenaar wel een lesje leren.
Het wordt een zeer gewelddadig lesje, waarbij het danig misloopt.

Ik vind het een erg boeiende film, maar de problematiek wordt wel op een zeer indringende wijze gepresenteerd.
Je kunt er natuurlijk in je eentje heen gaan en achteraf filosoferen over wat je gezien hebt.
Het lijkt me echter beter om er samen met anderen heen te gaan en na het zien de film gezamenlijk na te bespreken.
Ik denk dat de filmmaakster de film zeker niet bedoeld heeft als louter entertainment.

Ambassadeursdag van SeniorWeb in Eindhoven

Ik ben docent bij SeniorWeb Waalre en help 50-plussers die nog niet zo vaardig zijn op de computer.
Dat betekent dat ik vaak aanwezig ben op de "inloopmiddag" op dinsdagmiddag.
Ook geef ik regelmatig les, bijvoorbeeld over digitale fotografie en de computer.
Als je meer informatie wilt hebben kijk dan hier: www.seniorwebwaalre.nl/

Eens in het jaar neem ik deel aan de ambassadeursdag, die georganiseerd wordt door de landelijke SeniorWeb.
Deze vond dit keer gisteren plaats in het auditorium van de TuE, waar zich een grote groep collega's verzamelde om bijgespijkerd te worden.
's Morgens kregen wij een tweetal lezingen: 

• professor Lucas Meijs uit Rotterdam vertelde ons  op smakelijke wijze hoe wij een dynamische vrijwilligers-organisatie kunnen blijven; 
• journalist Francisco van Jole vertelde op een humoristische wijze hoe de computer en internet ons dagelijks leven hebben veranderd en nog verder zullen beïnvloeden.

Na de gezamenlijke lunch werden ons een achttal "inspiratiesessie" aangeboden, waaruit ik die van Diederik  Oudshoorn over "Nieuwe Media" koos:

• iPad en Galaxy Tab, wat kun je er mee?
• Sociale Media, met name Facebook en Twitter

Ik vond het een bijzonder boeiend programma, waarvan ik veel heb geleerd en dat mij inspireert tot verdere verkenningen.

Christelijk Lyceum Amsterdam

Van 1947 tot 1952 ben ik scholier van de 1e Christelijke HBS-B in de Moreelsestraat geweest.
Sinds een aantal jaren heb ik weer contact via e-mail met een drietal medescholieren - Jan Burggraaf, Albert Faber en Jan Sanberg - uit klas 51.
Met Jan Burggraaf had ik al een aantal ontmoetingen in Utrecht.
Wij vonden dat leuke ervaringen en zo ontstond de gedachte voor een bijeenkomst met ons vieren.
Die vond vandaag plaats en hoewel wij elkaar heel lang niet meer gezien hadden, werd het een uiterst plezierig gebeuren.
Wij hadden afgesproken in de stationshal van Utrecht CS en dank zij de eerder verzonden foto's konden wij elkaar snel begroeten.
Na elkaar de hand te hebben gedrukt, gaan wij op pad om onder het genot van koffie en gebak eens lekker bij te praten.
Wij wandelen naar de Oudegracht, waar wij in Stadskasteel Oudaen een tafel vinden.
Hier vertellen wij elkaar over wat wij ons herinneren van onze schooltijd en wat wij sindsdien hebben beleefd.
Het gesprek verloopt heel geanimeerd, maar wel wat chaotisch; dat is natuurlijk begrijpelijk als je elkaar zolang niet hebt gezien.
Na een uur gaan wij weer op stap en wandelen nu naar de Domkerk.
Daar is een theehuis, dat uitziet op de kloostergalerij.
Hier zetten wij ons gesprek voort en genieten ondertussen van een eenvoudige lunch.
Na nogmaals een uur bij toerbeurt over ons leven verder te hebben verteld, gaan wij opnieuw op pad.
Wij keren terug naar station waar wij weer uiteen gaan, maar niet alvorens een nieuwe afspraak voor augustus te hebben gemaakt.
Ik begin nu al uit te kijken naar die ontmoeting, want het was vandaag een fijne ervaring.

Pinkstertentoonstelling

Ieder jaar wordt er in de Agnus Dei Kerk in Aalst-Waalre van mei tot september een tentoonstelling georganiseerd van werkstukken van kerkleden en andere belangstellenden. Er wordt ieder jaar een thema gekozen, waarop de deelnemers één of meer werkstukken creëren. Die werkstukken variëren van tekeningen, schilderijen, foto's tot textiele werkvormen. Dit jaar is het onderwerp: VERBONDENHEID. In tegenstelling tot voorgaande jaren heb ik mijn bijdrage al klaar. De bovenstaande is daar een voorbeeld van.
Het is een reeks pentekeningen die ontstaan is door wat ik aantrof in de Manteling tussen Oostkapelle en Domburg. Daar liggen namelijk een aantal oude landgoederen. Bij één van die landgoederen heeft men zo'n drie eeuwen geleden een beukenhaag aangelegd om het stuivende duinzand tegen te houden. Jarenlang werd de haag netjes onderhouden, maar op den duur werden de kosten toch te hoog. De haagbeuken zijn toen uitgegroeid tot bomen met grillige vormen. Er staan er meer dan honderd op een rij. Het grappige is, dat zich ook eikenbomen tussen de haagbeuken hebben genesteld. Soms staan ze zo dicht op elkaar, dat ze om en in elkaar vergroeid zijn. Een schitterend symbool van verbondenheid.

"De Verdieping"

Ik lees dagelijks en meestal met veel plezier het dagblad "Trouw" en daarvan met name de bijlage "De Verdieping".
Vandaag las ik met aandacht een drietal artikelen.
Allereerst een interview met Amerikaanse Daisy Khan, de initiatiefneemster van Park 51, het islamtische gemeenschapscentrum dat vlak bij Ground Zero moet komen.
 Ik ben erg geïnteresseerd in de gedachtenwereld van wat ik liberale moslims zou willen noemen.
Wat zij zegt klinkt mij als muziek in de oren: zij gelooft in de waarden die de islam vertegenwoordigt en wijst de verdraaide, gecorrumpeerde vormen van de sharia af.
Het belangrijkste zijn voor haar de principes die daar achter liggen: het bevorderen van leven, godsdienstvrijheid, een goed gezinsleven, welvaart, intellectuele onafhankelijkheid en menselijke waardigheid.

Vervolgens een column van Ger Groot, waarin hij de film "Incendies" bespreekt.
Deze film speelt zich af in een niet nader aangeduid land in het Midden Oosten waar zich een verschrikkelijke burgeroorlog afspeelt waarvan wij flarden zien.
Hij komt net als ik tot de conclusie dat de auteur van het toneelstuk een  moderne tragedie heeft willen schrijven.

Dat lukt misschien wel in het theater waar het stuk oorspronkelijk voor was geschreven.
In de bioscoop zit echter de constructie de beelden in de weg.
Dat ben ik geheel met hem eens, want ook mij achtervolgden de gruwelijke beelden in de film dagenlang.

Tot slot bespreekt Belinda van de Graaf de film "Silent Souls".
Ik was haar dankbaar voor haar benadering van de film, maar blijf het toch een troosteloos verhaal vinden uit een cultuur die mij totaal vreemd is.

Filmclub "Plaza Futura"

Ik neem deel aan een filmclub in Plaza Futura in Eindhoven.
Vandaag kregen wij een Russische film te zien: "Silent Souls" van Aleksei Fedorchenko.
Na de dood van zijn vrouw Tanya, vraagt Miron aan zijn collega Aist om hem te helpen afscheid van haar te nemen volgens de rituelen van de Merja cultuur.
We zien vervolgens dat de beide mannen de vrouw afleggen volgens die oude traditie.
Daarna gaan ze met haar lichaam onderweg op een lange tocht met de auto, waarbij zij vergezeld worden door twee vogeltjes in een kooi.
Onderweg slaan zij een fikse voorraad hout in.
Uiteindelijk komen zij bij een meer en hier richten zij een brandstapel op waarop het lichaam van de vrouw wordt verbrand.
Op de terugweg maken ze ook nog contact met twee jonge prostituees.
De film eindigt ermee dat zij met auto en al in de Wolga storten.
Ik weet niet goed raad met deze film.
Hij zegt dus zicht te geven op een vreemde cultuur, die van de Merja's die ooit in de Oekraïne woonden maar opgingen in de Russische cultuur.
Ik begrijp echter de boodschap van de filmer niet, behalve hij dat hij ons confronteert met vreemde gebruiken en die weergeeft in soms schokkende beelden.
Hij bevestigt mij ook in het idee, dat Russen maar merkwaardig mensen met een diepe neiging tot melancholie zijn.